KUR’AN

KUR’AN: Dehâ ve zekâ eseri değildir.

VAHİY  eseridir.

Hazreti Peygamber Efendimize DÂHİ ünvanı verilemez.

Dehâ, biraz cinnet ve biraz hiyle manasını kendinde gizler.

Bundan dolayı Resülü Ekrem’e bu sıfat verilemez…

Bu, münkirlerin isnad edecek şey bulamayarak güya methetmek sadedinde söyledikleri iftiradır…

KUR’AN zekâ ve fikir mahsulü de değildir.

ALLAH tarafından hem elfazı ve hem de Resulü Ekrem’e aynen vahyolunmuş kitab-ı tevhiddir ki, gayet veciz Allah’ca kelâmdır. Manası Allahta’dır. Onun için her Arap Kur’anı anlayamaz.

Allah’ın feyzi ile istediği kimseler anlayabilir…

KUR’AN’da 7 dilde kelimeler vardır. İstebrak, Sundus, Hindce’dir. Arapça’ya geçmiştir.

İYCAZ: Âciz bırakmak demektir.

Fesahat, belâgat, kelâmin meziyetlerindendir. Sözsüz, pürüzsüz doğru vazolmasına fesahat, makam ve merama en münasip şekilde bulunmasına belâgat denir. İycaz bu manaya gelmez kat’iyyen…

İycaz:Ebedi fesahat ve belagat meziyetlerinin üstünde bir lûgattır. ÂYÂT-I BEYYİNAT’dır. · ‘

Müttekiler için hidayet ve vaazdır.

Hak kitaptır. Mü’minler için hidayet ve rahmetdir. Şifa ve rahmetdir.

İlahi emrimizden vahyedilmiş bir ruhtur. Bunlarda belagate işaret edecek bir ayet yoktur. Ve işte böyle sana emrimizden bir ruh vahyettik. İlâhi bir ruhtur.

Kur’anı Kerim’in iycazı bu kutsi ruhun ayet ve sûrelerde tecelli eden ruhaniyetindedir…

M.D (k.s)

1.6.1950

Bir Cevap Yazın