Ölüm ve İnsan  –     I    –                                                    

       Kabirleri ziyaret ediniz, bu size akibetinizi hatırlatır.                                                                        Hazreti  Peygamber                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Asır dide, yüksek kale duvarları üzerinde babası ile gezen küçük çocuklar, duvarların altında aşağıda gezen insanlara korku ile bakıyor; insanların aşağıya nasıl indiğini bir türlü anlayamıyor.İşte ölüm meselesi karşısında düşünce ve mütalaamız ne kadar geniş olursa olsun vaziyetimiz küçük çocuğun kale duvarları üzerindeki haline benzer. 

 Az bir zaman evvel konuştuğu, bütün hayatı kudret ve tazeliği ile gördüğü bir adamın cenazesi başında bulunan bir kimse hiç bir yolu olmayan uçuruma kale üstünden bakar gibidir.Yeryüzünde insanlar arasında yegane ve hakiki müsavat yalnız bu uçurumda ve ölüm dedir. Hayatta iken  herhangi hususta yek diğerine müsavi iki insan bulmak ve göstermek imkan haricindedir. Yalnız ölüm geldiği vakit insanlar arasında tam müsavat hasıl olur ki o da zenginin de fakirinde altı karış toprak altına tevdi edilmesidir. Fakat insanlar bunda da zahiren olsun müsavatı bozmak üzere bir takım taşlar dikerler, Abideler yaptırırlar hatta bazıları saraylara benzer muazzam binalar kurarlar; fakat hep nafile..üstündeki bu müsavatsızlık altındaki ebedi ve ilahi müsavatın hükmünü izale edemez.Ölüm insanlar için en ibret verici bir akibettir. Fakat insanların fıtratı takdirin ezeli ahkamına ezeli ahkamından ders almaya müsait olmadığı için hiç kimse ne kendisinden evvel gidenlerin akibetine ibretle bakabilir, ne de kendisine kendisinin de er geç başına gelecek akibeti bir an bile gözünün önüne getirir. Halbuki insanlar bunu yapabilselerdi hayatları büyük bir huzur içinde geçer, ölüme daha sıhhatsız ,daha dağdağasız erişirler ve arkalarında namları hayırla yad edilecek iyi hatıralar bırakırlardı.

 

 

02.Ağustos 1942 (kendisinin makale ettiği bir yazıdan alıntı)

    Dr. Münir Derman (k.s)

 

Bir Cevap Yazın